Ustawa o ochronie zwierząt

Dz.U. 1997 Nr 111 poz. 724

USTAWA

z dnia 21 sierpnia 1997 r.  o ochronie zwierząt (tekst ujednolicony)
- znowelizowana

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1.
1. Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą.

Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.

2. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy.

3. Organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi.

Art. 3.
W celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają z samorządem lekarsko-weterynaryjnym oraz z innymi instytucjami i organizacjami społecznymi, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

Art. 5.
Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania.

Art. 6.
Zabrania się zabijania zwierząt, z wyjątkiem:
1.
1) uboju i uśmiercania zwierząt gospodarskich oraz uśmiercania dzikich ptaków i ssaków utrzymywanych przez człowieka w celu pozyskania mięsa i skór,

2) połowu ryb zgodnie z przepisami o rybołówstwie i rybactwie śródlądowym,

3) konieczności bezzwłocznego uśmiercenia,

4) działań niezbędnych do usunięcia poważnego zagrożenia sanitarnego ludzi lub zwierząt,

5) usuwania osobników bezpośrednio zagrażających ludziom lub innym zwierzętom, jeżeli nie jest możliwy inny sposób usunięcia zagrożenia,

6) polowań, odstrzałów i ograniczania populacji zwierząt łownych,

7) usypiania ślepych miotów – prowadzonych zgodnie z art. 33 oraz przepisami odrębnymi.

1a. Zabrania się znęcania nad zwierzętami.
2. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności:
1) umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub doświadczenia na zwierzęciu, w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie, a także wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane w celu innym niż ad. pkt 20 w art. 4:
1a) znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie;
3) używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból;
4) bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn;
5) przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu;
6) transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres;
7) używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć;
8) dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec;
9) złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt;
10) utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji;
11) porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje;
12) stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt;
15) organizowanie walk zwierząt;
16) obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia);
17) wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu;
18) transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości wody uniemożliwiającej oddychanie;
19) utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku.

Art. 7.
1. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:
1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub
3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
1b. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane.
1c. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
2a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni.
3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna.
5. Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
6. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone.

Art. 8.
2. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni problematykę ochrony zwierząt w podstawie programowej kształcenia ogólnego.
3. Zarząd województwa przygotowuje i wykonuje program upowszechniania znajomości przepisów ustawy wśród rolników przez wojewódzkie ośrodki doradztwa rolniczego.

Rozdział 2

Zwierzęta domowe

Art. 9.
1. Kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące je przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego, umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody.

2. Zabrania się trzymania zwierząt domowych na uwięzi w sposób stały dłużej niż 12 godzin w ciągu doby lub powodujący u nich uszkodzenie ciała lub cierpienie oraz niezapewniający możliwości niezbędnego ruchu. Długość uwięzi nie może być krótsza niż 3 m.

Art. 9a.
Osoba, która napotka porzuconego psa lub kota, w szczególności pozostawionego na uwięzi, ma obowiązek powiadomić o tym najbliższe schronisko dla zwierząt, straż gminną lub Policję.

Art. 10.
1. Prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na planowane miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać takiego psa.

2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa się, jeżeli pies będzie lub jest utrzymywany w warunkach i w sposób, które stanowią zagrożenie dla ludzi lub zwierząt.

2a. Organem właściwym w sprawie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa.

2b. W razie zmiany miejsca prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa właściwy organ dokonuje zmiany zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.
2c. Rozstrzygnięcia w sprawie wydania zezwolenia oraz cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, są podejmowane w formie decyzji administracyjnej.

3. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii Związku Kynologicznego w Polsce, ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz ras psów uznawanych za agresywne, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

Art. 10a.
1. Zabrania się:
1) wprowadzania do obrotu zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach;
2) prowadzenia targowisk, targów i giełd ze sprzedażą zwierząt domowych;
3) wprowadzania do obrotu psów i kotów poza miejscami ich chowu lub hodowli.
2. Zabrania się rozmnażania psów i kotów w celach handlowych.
3. Zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna.
4. Zakaz, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy terenu prywatnego, jeżeli teren ten jest ogrodzony w sposób uniemożliwiający psu wyjście.
5. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy podmiotów prowadzących schroniska dla zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
6. Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy hodowli zwierząt zarejestrowanych w ogólnokrajowych organizacjach społecznych, których statutowym celem jest działalność związana z hodowlą rasowych psów i kotów.

Art. 10b.
1. Zabrania się nabywania:
1) zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach;
2) psów i kotów poza miejscami ich chowu lub hodowli.
2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy nabycia psów i kotów od podmiotów prowadzących schroniska dla zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

Art. 11.
1. Zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin.
2. Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zasady i warunki wyłapywania bezdomnych zwierząt.
3. Zabrania się odławiania zwierząt bezdomnych bez zapewnienia im miejsca w schronisku dla zwierząt, chyba że zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt. Odławianie bezdomnych zwierząt odbywa się wyłącznie na podstawie uchwały rady gminy, o której mowa w art. 11a.
4. Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą zapewniać bezdomnym zwierzętom opiekę i w tym celu prowadzić schroniska dla zwierząt, w porozumieniu z właściwymi organami samorządu terytorialnego.

Art. 11a.
1. Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt.
2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje:
1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;
2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;
3) odławianie bezdomnych zwierząt;
4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;
5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;
6) usypianie ślepych miotów;
7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;
8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń
drogowych z udziałem zwierząt.

3. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie.
4. Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3–6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt.
5. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina.
6. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta).
7. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania:
1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii;
2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy;
3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy.

8. Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu.

Rozdział 3

Zwierzęta gospodarskie

Art. 12.

1. Kto utrzymuje zwierzęta gospodarskie jest obowiązany do zapewnienia im opieki i właściwych warunków bytowania.
2. Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała lub innych cierpień.
4. Zabrania się tuczu gęsi i kaczek na stłuszczone wątroby.
4a. Z zastrzeżeniem ust. 4b zabrania się utrzymywania cieląt:
1) powyżej 8 tygodnia życia w pojedynczych boksach;
2) na uwięzi, z wyjątkiem pory karmienia, a w czasie jej trwania nie dłużej niż jedną godzinę.
4b. Przepis ust. 4a pkt 1 nie dotyczy gospodarstw rolnych, w których jednocześnie utrzymywane jest mniej niż 6 cieląt.
5. Obsada zwierząt ponad ustalone normy powierzchni dla danego gatunku, wieku i stanu fizjologicznego jest zabroniona.
6. Zabrania się importu zwierząt i produktów zwierzęcych uzyskanych w wyniku chowu lub hodowli z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy.
6a. Utrzymujący zwierzęta gospodarskie przechowuje przez okres 3 lat dokumentację
weterynaryjną dotyczącą przebiegu leczenia, przeprowadzonych zabiegów weterynaryjnych oraz padłych zwierząt.
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
i sposób postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej obowiązujących w tym zakresie, mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania i opieki oraz wpływ tych warunków na zdrowie i dobrostan zwierząt.
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, minimalne warunki utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż wymienione w ust. 7, mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania.

Art. 14.
1. Sposób i warunki używania zwierząt do pracy nie mogą stwarzać nieuzasadnionego zagrożenia dla ich życia i zdrowia ani zadawać im cierpienia.
2. Zabrania się w szczególności:
1) przeciążania zwierząt;
2) używania do pracy zwierząt chorych lub niedożywionych;
3) używania uprzęży, wędzideł, rzędów wierzchowych, juków, podków, pojazdów Lu narzędzi mogących, ze względu na zły stan techniczny lub niewłaściwą konstrukcję, spowodować obrażenia ciała lub śmierć zwierzęcia;
4) używania do popędzania zwierząt przedmiotów lub narzędzi, które mogą spowodować okaleczenie zwierzęcia;
5) zmuszania do wyczerpującego kłusu lub galopu zwierząt ciągnących ładunek;
6) używania do zrywki drewna koni poniżej piątego roku życia.
3. Osoba wykorzystująca zwierzęta do pracy ma obowiązek zapewnić im, w ciągu doby, wypoczynek dla regeneracji sił, właściwy dla danego gatunku.

Rozdział 4

Zwierzęta wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych,
sportowych i specjalnych

Art. 15.
1. Warunki występów, treningów i tresury oraz metody postępowania ze zwierzętami
wykorzystywanymi do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych nie mogą zagrażać ich życiu i zdrowiu ani powodować cierpienia.
2. Warunki występów zwierząt, o których mowa w ust. 1, muszą być określone w przygotowanym przez organizatora występu scenariuszu lub odpowiednim programie zatwierdzonym przez Głównego Lekarza Weterynarii albo wskazaną przez niego osobę.
3. Zabrania się stosowania wobec zwierząt farmakologicznych i mechanicznych metod i środków dopingujących.
4. Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, powinny mieć zapewniony właściwy wypoczynek.
Zabrania się w szczególności wykorzystywania tych zwierząt bezpośrednio po transporcie, bez regeneracji wypoczynkowo-ruchowej.
5. Zwierzętom, o których mowa w ust. 1, należy zapewnić opiekę lekarskoweterynaryjną.

Art. 16.
Zabrania się wykorzystywania zwierząt w widowiskach i sportach noszących znamiona okrucieństwa, w szczególności zabrania się organizowania walk z udziałem byków, psów, kogutów.

Art. 17.
1. Do tresury i pokazów dla celów widowiskowo-rozrywkowych mogą być wykorzystywane tylko zwierzęta urodzone i wychowane w niewoli i tylko takie, którym mogą być zapewnione warunki egzystencji stosowne do potrzeb danego gatunku.
2. Tresura zwierząt do celów widowiskowo-rozrywkowych i obronnych nie może być prowadzona w sposób powodujący ich cierpienie.
3. Nie wolno prowadzić tresury zwierząt wyłącznie w celu zwiększenia ich agresywności.
4. Zabrania się zmuszania zwierząt do wykonywania czynności, które powodują ból lub są sprzeczne z ich naturą.
5. Zabrania się działalności menażerii objazdowych.
6. Zabrania się propagowania lub upowszechniania drastycznych scen zabijania, zadawania cierpienia lub innej przemocy, ze strony człowieka, której ofiarami są zwierzęta, chyba że sceny te mają na celu napiętnowanie okrutnego zachowania wobec zwierząt.
7. Do zwierząt, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 9.
8. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury określi, w drodze rozporządzenia, minimalne warunki utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych, mając na względzie zapewnienie im właściwej opieki.

Art. 18.
1. Zwierzęta wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych mogą być przetrzymywane, hodowane i prezentowane jedynie w stadninach, cyrkach lub bazach cyrkowych oraz w miejscach przeznaczonych dla zwierząt wykorzystywanych do celów specjalnych, pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej.
2. Przetrzymywanie, hodowla lub prezentacja zwierząt, o których mowa w ust. 1, musi być wykonywana w sposób gwarantujący bezpieczeństwo ludzi i zwierząt.

Rozdział 6

Zwierzęta wolno żyjące (dzikie)

Art. 21. Zwierzęta wolno żyjące stanowią dobro ogólnonarodowe i powinny mieć zapewnione
warunki rozwoju i swobodnego bytu, z wyjątkiem tych, o których mowa w art. 33a ust. 1.

Art. 22.
1. Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu preparowania ich zwłok wymaga zezwolenia marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce wykonywania eksponatów.
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, jeżeli zwłoki zwierząt będą preparowane wyłącznie w celu naukowym, dydaktycznym lub edukacyjnym.
3. W zezwoleniu ustala się warunki i sposób pozyskiwania zwierząt, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii starosty właściwego ze względu na miejsce pozyskiwania tych zwierząt.
4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do zwierząt wolno żyjących (dzikich), których pozyskiwanie regulują odrębne przepisy.
5. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa, jeżeli:
1) zachodzi uzasadniona potrzeba ochrony zasobów genetycznych;
2) przemawiają za tym względy sanitarne.

Rozdział 7

Transport zwierząt

Art. 24.
Zasady postępowania w zakresie transportu zwierząt kręgowych są określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającym dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.Urz. UE L 3 z 5.01.2005, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1/2005”.

Art. 25.
Prowadzący pojazd mechaniczny, który potrącił zwierzę, obowiązany jest, w miarę
możliwości, do zapewnienia mu stosownej pomocy lub zawiadomienia jednej ze
służb, o których mowa w art. 33 ust. 3.

Rozdział 8

Zabiegi na zwierzętach

Art. 27.
1. Zabiegi lekarsko-weterynaryjne na zwierzętach są dopuszczalne dla ratowania ich życia lub zdrowia oraz dla koniecznego ograniczenia populacji i mogą być przeprowadzane wyłącznie przez osoby uprawnione.
2. Zabiegi lekarsko-weterynaryjne i zootechniczne lub inne zabiegi wynikające z technologii produkcji mogą być wykonywane na zwierzętach wyłącznie przez osoby posiadające kwalifikacje określone odrębnymi przepisami, z zachowaniem koniecznej ostrożności, w sposób zapewniający ograniczenie cierpień i stresu zwierzęcia.
3. Zabiegi powodujące ból wykonuje się w znieczuleniu ogólnym albo miejscowym, z wyjątkiem tych zabiegów, które według zasad sztuki weterynaryjnej wykonuje się bez znieczulenia.

Rozdział 10

Ubój, uśmiercanie i ograniczenie populacji zwierząt

Art. 33.
1a. Uśmiercanie zwierząt może odbywać się wyłącznie w sposób humanitarny polegający na zadawaniu przy tym minimum cierpienia fizycznego i psychicznego.
1b. Jeżeli Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska lub regionalny dyrektor ochrony środowiska wydał zezwolenie na zabicie zwierząt objętych ochroną gatunkową, mogą one być uśmiercone przy użyciu broni myśliwskiej przez osoby uprawnione do posiadania tej broni.
2. Jeżeli zachodzą przyczyny, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, zwierzę może być uśmiercone bez zgody właściciela na podstawie orzeczenia lekarza weterynarii.
Ustalenie właściciela i uzyskanie jego zgody nie dotyczy zwierząt chorych na choroby podlegające obowiązkowi zwalczania na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
3. W przypadku konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, w celu zakończenia cierpień zwierzęcia, potrzebę jego uśmiercenia stwierdza lekarz weterynarii, członek Polskiego Związku Łowieckiego, inspektor organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, funkcjonariusz Policji, straży ochrony kolei, straży gminnej, Straży Granicznej, pracownik Służby Leśnej lub Służby Parków Narodowych, strażnik Państwowej Straży Łowieckiej, strażnik łowiecki lub strażnik Państwowej Straży Rybackiej.
3a. Gdy bezzwłoczne uśmiercenie zwierzęcia jest niezbędne do realizacji zadań związanych z ochroną przyrody na obszarze parku narodowego, potrzebę uśmiercenia zwierzęcia stanowiącego zagrożenie stwierdza w decyzji administracyjnej dyrektor parku narodowego, na którego obszarze znajduje się to zwierzę. Uprawnionymi do wykonania decyzji są upoważnieni przez dyrektora parku narodowego pracownicy wchodzący w skład Służby Parków Narodowych.
4. W razie konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, czynność tą dokonuje się
przez:
1) podanie środka usypiającego – przez lekarza weterynarii;
2) zastrzelenie zwierzęcia wolno żyjącego (dzikiego) – przez osobę uprawnioną
do użycia broni palnej.

Art. 33a.
1. W przypadku gdy zwierzęta stanowią nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, w tym gospodarki łowieckiej, dopuszcza się podjęcie działań mających na celu ograniczenie populacji tych zwierząt.
2. Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii regionalnej rady ochrony przyrody, organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, oraz Polskiego Związku Łowieckiego, określi, w drodze uchwały, miejsce, warunki, czas i sposoby ograniczenia populacji zwierząt, o których mowa w ust. 1.
3. Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego może podjąć działania zapobiegające wałęsaniu się psów na terenie obwodu poprzez:
1) pouczenie właściciela psa o obowiązku sprawowania kontroli nad zwierzęciem;
2) odłowienie psa i dostarczenie go właścicielowi, a jeżeli ustalenie tej osoby nie jest możliwe dostarczenie do schroniska dla zwierząt; odłowienie i dostarczenie psa odbywa się na koszt właściciela.

Art. 34.
1. Zwierzę kręgowe w ubojni może zostać uśmiercone tylko po uprzednim pozbawieniu świadomości przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje.
2. W ubojni wyodrębnia się pomieszczenie do przetrzymywania zwierząt oraz pomieszczenie do ogłuszania i wykrwawiania zwierząt.
3. W uboju domowym zwierzęta kopytne mogą być uśmiercane tylko po uprzednim ich pozbawieniu świadomości przez przyuczonego ubojowca.
4. Zabrania się:
1) uśmiercania zwierząt w okresie stanowiącym 10% czasu trwania ciąży dla danego gatunku, bezpośrednio poprzedzającym planowany termin porodu, oraz 48 godzin po porodzie, z wyjątkiem:
a) uśmiercenia zwierząt w przypadkach określonych w ustawie z dnia 21 stycznia 2005 r. o doświadczeniach na zwierzętach (Dz. U. Nr 33, poz. 289 oraz z 2006 r. Nr 171, poz. 1225 i Nr 220, poz. 1600),
b) konieczności bezzwłocznego uśmiercenia,
c) wydania przez powiatowego lekarza weterynarii decyzji nakazującej zabicie lub ubój zwierząt na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;
2) uboju lub uśmiercania zwierząt kręgowych przy udziale dzieci lub w ich obecności;
3) wytrzewiania (patroszenia), oparzania, zdejmowania skóry, wędzenia i oddzielania części zwierząt stałocieplnych, przed ustaniem odruchów oddechowych i mięśniowych.
6. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:
1) kwalifikacje osób uprawnionych do zawodowego uboju,
2) warunki wyładunku, przemieszczania, przetrzymywania, unieruchamiania w celu dokonania uboju lub uśmiercenia zwierząt,
3) warunki i metody uboju i uśmiercania zwierząt stosownie do gatunku – mając na względzie zapewnienie humanitarnego traktowania zwierząt podczas ich uboju lub uśmiercania.
Obsada zwierząt ponad ustalone normy powierzchni dla danego gatunku, wieku i stanu fizjologicznego jest zabroniona.
6. Zabrania się importu zwierząt i produktów zwierzęcych uzyskanych w wyniku chowu lub hodowli z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy.
6a. Utrzymujący zwierzęta gospodarskie przechowuje przez okres 3 lat dokumentację weterynaryjną dotyczącą przebiegu leczenia, przeprowadzonych zabiegów weterynaryjnych oraz padłych zwierząt.
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagania i sposób postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej obowiązujących w tym zakresie, mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania i opieki oraz wpływ tych warunków na zdrowie i dobrostan zwierząt.
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, minimalne warunki utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż wymienione w ust. 7 mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania.

Rozdział 11

Przepisy karne

Art. 35.
1. Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów art. 6 ust. 1, art. 33 lub art. 34 ust. 1–4 podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
1a. Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem.
2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 1a działa ze szczególnym okrucieństwem podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2 sąd orzeka przepadek zwierzęcia, jeżeli sprawca jest jego właścicielem.
3a. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 1a sąd może orzec, a w razie skazania za przestępstwo określone w ust. 2 sąd orzeka tytułem środka karnego zakaz posiadania zwierząt od roku do lat 10; zakaz orzeka się w latach.
4. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec wobec sprawcy zakaz wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, a także może orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa oraz przedmiotów pochodzących z przestępstwa.
5. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec nawiązkę w wysokości od 500 zł do 100 000 zł na cel związany z ochroną zwierząt, wskazany przez sąd.

Art. 37.
1. Kto narusza nakazy albo zakazy określone w art. 9, art. 10a ust. 1–3, art. 11 ust. 3, art. 12 ust. 1–6, art. 13 ust. 1, art. 14, art. 15 ust. 1–5, art. 16, art. 17 ust. 1–7, art. 18, art. 22 ust. 1, art. 22a, art. 25 lub art. 27 podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo do czynu określonego w ust. 1 jest karalne.
3. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia oraz przedmiotów z niego pochodzących, jak również można orzec przepadek zwierzęcia.
4. W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w ust. 1, można orzec nawiązkę w wysokości do 1 000 zł na cel związany z ochroną zwierząt.

Art. 37a.
1. Kto prowadzi hodowlę lub utrzymuje psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego
zezwolenia, podlega karze aresztu lub grzywny.
2. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierzęcia.

Art. 37b.
1. Kto, będąc przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 lit. x rozporządzenia nr 1/2005:
1) transportuje zwierzęta bez dokumentów, o których mowa w art. 4, art. 10 i art. 11 rozporządzenia nr 1/2005, lub
2) transportuje zwierzęta bez licencji, o której mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2005, lub
3) transportuje zwierzęta bez świadectw zatwierdzenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 albo art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2005, lub
4) nie zapewnia transportowanym zwierzętom warunków, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia nr 1/2005, lub
5) nie wypełnia obowiązku określonego w art. 6 ust. 4 i 6 rozporządzenia nr 1/2005, podlega karze aresztu lub grzywny.
2. Kto, będąc:
1) opiekunem w rozumieniu art. 2 lit. k rozporządzenia nr 1/2005, nie wypełnia obowiązków określonych w art. 8 tego rozporządzenia,
2) operatorem punktu gromadzenia zwierząt, nie wypełnia obowiązków określonych w art. 9 rozporządzenia nr 1/2005
podlega karze aresztu lub grzywny.

Art. 38.
1. Sąd przekazuje zawiadomienie o wydanym prawomocnym orzeczeniu o przepadku zwierzęcia organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, biorącej udział w postępowaniu lub innej organizacji o takim samym statutowym celu działania.
2. Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 1, po otrzymaniu zawiadomienia jest obowiązana powiadomić niezwłocznie powiatowego lekarza weterynarii o wejściu w posiadanie zwierzęcia.
3. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii niezwłocznie przeprowadza badanie zwierzęcia.
4. Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 2, przekazuje zwierzę nieodpłatnie:
1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub
3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
5. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 4, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane.
6. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 5, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 4, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę.
7. Z przekazania zwierzęcia sporządza się protokół, który zawiera:
1) datę przekazania zwierzęcia;
2) nazwę, siedzibę i adres organizacji społecznej przekazującej zwierzę;
3) nazwę i siedzibę osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej albo imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres osoby fizycznej, której zwierzę jest przekazywane;
4) określenie gatunku, wieku i płci zwierzęcia;
5) informację o stanie zdrowia zwierzęcia
8. Koszty wykonania orzeczenia o przepadku zwierzęcia ponosi skazany.

Art. 39.
W sprawach o przestępstwa określone w art. 35 ust. 1, 1a lub 2 oraz wykroczenia określone w art. 37, a także w postępowaniu w sprawach nieletnich o czyn karalny określony w art. 35 ust. 1, 1a lub 2, prawa pokrzywdzonego może wykonywać organizacja społeczna, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

Art. 40.
Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą współdziałać z właściwymi instytucjami państwowymi i samorządowymi

Pseudohodowle

Tak wygląda produkcja psów!
Zanim zdecydujesz się na ZAKUP pupila zastanów się
20 razy do czego się przyczyniasz!

 

 

 

RODOWÓD – A PO CO MI TO?

To najczęściej padające pytanie. Odpowiedź jest prosta: RODOWÓD NIE JEST POTRZEBNY TOBIE TYLKO PSU!
Zastanawialiście się kiedyś patrząc na męża/koleżankę/obcego na ulicy, czy aby przypadkiem nie jesteście spokrewnieni? Nie jesteście! A skąd ta pewność? Gdy człowiek przychodzi na świat dostaje METRYKĘ URODZENIA. Zamieszczone tam informacje dowodzą, że nie łączy was nic. Znacie rodziców, dziadków, możecie sprawdzić dalsze pokolenia.
Dokładnie tak samo jest w przypadku zwierząt. W rodowodzie wpisani są rodzice, co daje nam gwarancję, że nasz pupil nie pochodzi z kazirodczego stada. Rodowód daje nam również gwarancję, że pies nie ma wrodzonych wad genetycznych. RODOWÓD TO PODTRZYMANIE CZYSTOŚCI RASY!

PRAWDA JEST GORSZA NIŻ MYŚLISZ …

Zaczyna się niewinnie. Kupuje psa „rasowego” oczywiście bez papierów (bo po co MI rodowód). Dokupuje sukę. Niby z przeciwległych terenów ale nie ma pewności, że nie są ze sobą spokrewnione. 1 miot – 8 szczeniaków – załóżmy po 400 zł za sztukę – zarabia na czysto 2.800 zł. Psy nieszczepione, nieodrobaczone – po co. Przecież to koszty. Znajomy weterynarz podbija książeczki – to lepiej się sprzedaje.  Zostawia kolejną sukę. Suka dorasta, zapładnia ją jedyny w zagrodzie samiec – jej własny ojciec. Kupującym pokazuje rodziców szczeniaków. Nikt nie pyta się o to, czy nie są spokrewnieni. Nikomu nie przychodzi do głowy, że są oszukiwani. Zaślepieni rządzą posiadania pupila oraz urodą szczeniaka (małe jest piękne...) jadą do domu, nie zdając sobie sprawy z tego, że przyczynili się do produkcji następnych. „Hodofca” również szczęśliwy. Kolejny, nieopodatkowany zarobek.
Tym razem ma już 18 szczeniąt. Nie chce się bawić w detal. Woli szybki zarobek. Ten i następny. Ogłasza psy. Szuka hurtownika, który weźmie od razu cały towar, oczywiście po niższej cenie.
Przyjeżdża hurtownik. Dogadane. Za wytargowaną cenę bierze wszystkie od razu. „Hodofca zadowolony” – poszły od razu wszystkie.
Hurtownik wrzuca szczeniaki do kartonowego pudła. Jest nieczuły na ich płacz. Na to, że je boli, bo nie są odrobaczone, a robaki zjadają żywcem ich wnętrzności. Na to, że płaczą bo są chore, nieszczepione z brakiem odporności dopadły je bakterie i wirusy skazując na powolną, bolesną śmierć. Na to, że w małym pudełku zmieściły się wszystkie, jest im ciasno i z trudem mogą oddychać. Nie obchodzi go również to, są spragnione, głodne – tak niewinne…
Hurtownik siedzi w biznesie ładnych kilka lat. Wie co się sprzedaje, wie które rasy się sprzedają. Wie jak sprzedać, by zarobić. Rozwozi szczeniaki do domów – wszystkich, którzy siedzą w interesie od dawna, razem z nim. Do nieczułych, pozbawionych emocji i współczucia ludzi, dla których liczą się wyłącznie pieniądze.
W domach niedawno były szczeniaki. Ale modna rasa już się sprzedała, trzeba szybko podstawić następne. Jest suka – rodząca od dawna co cieczkę. Maszyna do robienia szczeniaków (czyt. pieniędzy) z cyckami do ziemi, niedożywiona, zmęczona, zmarnowana, nieszczęśliwa. Poprzednim razem dopadł ją pies z sąsiedztwa. Miały być rasowe, wyszły trochę inne. Ale czy udowodni to, że nie są daną rasą? Nie. Ludzie wezmą bo zobaczą matkę, uwierzą w to, co mówi „hodowca”, że ojciec jest ze Szczecina – o tu, na zdjęciu, że małe teraz są szczeniakami, ale kufa im się wydłuży a sierść przyjmie Inny kolor. Uwierzą. Zapłacą i odjadą. To, że z psa rasy, po którą rzekomo przyjechali wyrośnie zwykły kundel – co go to obchodzi. Gotówkę dali, paragonu, umowy brak. Nikt mu tego nie udowodni.  Tylko dzieci będą krzyczały, że miał być york. Cóż, tego oddadzą/wyrzucą a kupią następnego…
Suka dostaje szczeniaki, nie swoje. Ale czy kupująca rodzina będzie dopytywać się czy to jej czy nie jej? NIE! Zobaczą, zapłacą i odjadą. Nie będzie dokumentów, nikt nie będzie miał pretensji.
Nasz bohater pierwszego planu, początkujący hodowca postanawia rozkręcić interes. Ma stałego odbiorcę, może rozwinąć biznes. Nabywa kolejne rasy i rozpoczyna produkcję. Przecież to tylko psy, nie potrzebują czułości, nie potrzebują miłości. Maja rodzić i zarabiać na chleb z wodą, który codziennie dostają do jedzenia…
A my? Szczęśliwi posiadaniem słodkiego szczeniaczka, cieszymy się, że dołączył do nas nowy członek rodziny. Będzie pięknym yorkiem! Jego matka, którą widzieliśmy przy zakupie była malutka i taka śliczna.
Czas leci „członek rodziny” rośnie. Jednak łapki się wydłużają, kolor sierści staje się rudy a waga przekracza już 5 kilo! Do tego cały czas wymiotuje i ma biegunki z krwią. Kuleje, łzawią mu oczy i zaczynają pojawiać się łyse placki na skórze. Diagnoza: parwowiroza, robaczyca, dysplazja i postępująca ślepota. Koszty leczenia 5.000 zł. Pies ląduje na bruku bądź w schronisku. Nie chcemy psa chorego. Nie stać nas na jego leczenie. Za 300 zł kupimy przecież kolejnego, z którego znowu wyrośnie nie wiadomo co…
TYM SIĘ UDAŁO, ALE ILE ZAROBIŁ NA ICH CIERPIENIU CZŁOWIEK? TEGO NIE WIE NIKT….

PAMIĘTAJ! KUPUJĄC ZWIERZĘ BEZ RODOWODU ZA PRZYSŁOWIOWE 300 ZŁ - Z „DOMOWEJ HODOWLI”, Z TARGU, SPOD GUBAŁÓWKI CZY Z OGŁOSZENIA PRZYCZYNIASZ SIĘ DO CIERPIENIA SWOJEGO PUPILA ORAZ PRODUKTYWNYCH SUK, KTÓRE SKAZANE NA ŻYCIE W KLATKACH RODZĄ CO CIECZKĘ ŻYWY TOWAR!

NIE KUPUJ ZWIERZĄT Z PSEUDOHODOWLI! ZGŁASZAJ KAŻDY FAKT OTWARCIA KOLEJNEJ DO URZĘDU SKARBOWEGO! INFORMUJ FUNDACJE O ZŁYM TRAKTOWANIU ZWIERZĄT RODZĄCYCH!
OCAL – ADOPTUJ!



Przeczytaj:
http://lodz.gazeta.pl/lodz/51,35153,10910569.html?i=0
http://wyborcza.pl/ Fabryka psów
http://wiadomosci.wp.pl/Nielegalna-hodowla-rasowych-zwierzat-z-piekla-rodem
http://www.youtube.com/watch?v=08th9x85Fj4 hodowla dogow traktujaca psy paralizatorem
http://www.stoppseudohodowcom.org/index.php/likwidacja-pseudohodowli-pekinczykow-otwock-interwencja-pisdz/
http://www.stoppseudohodowcom.org/index.php/pseudohodowla-zlikwidowana-przez-pogotowie-i-straz-dla-zwierzat-z-trzcianki/
http://uwaga.tvn.pl/urzednicy_bezradni_w_ochronie_zwierzat
http://www.stoppseudohodowcom.org/
http://www.rasowy-rodowodowy.info/
http://www.briard.com.pl/pies_rasowy

 źródło: www.mikropsy.org

Problem pseudohodowli nie dotyczy tylko psów czy kotów.
Tak samo dramatyczną sytuację mają małe hodowlane zwierzątka.
Zaprszamy do lektury -Małych wielki problem

 

Zasady adopcji

Zasady adopcji

Adopcja to przemyślane działanie. Nie można adoptować pod wpływem chwili, emocji, które targają nami widząc zdjęcie słodkiego szczeniaka czy ślicznego pieska.
Pies to nie rzecz tylko CZŁONEK RODZINY, istota, którą będziemy musieli opiekować się przez najbliższych kilka/kilkanaście lat. To nie zabawka, którą postawimy na półce kiedy się znudzi. To żywa istota, która musi wyjść na spacer, poudzielać się towarzysko (wąchanie trawy, znaczenie terenu, spotkania z innymi psami), skorzystać z toalety (trawy), zjeść. Istota ta nie zawsze może pojechać za granicę czy na wczasy z nami, wyjazd majowy czy narty. Istota ta może zachorować, co wiąże się z kosztami. Zastanów się co zrobisz, jeśli na przykład pogryzie Twoje buty albo nabrudzi na dywan.

Zasady naszych adopcji są proste.

  • Przede wszystkim wymagamy przemyślanych decyzji. W tym pomoże Wam nasza ankieta przedadopcyjna (Ankiety i umowy). Jeśli jesteś zainteresowany adopcją któregoś z naszych podopiecznych prosimy o wypełnienie ankiety i odesłanie jej na adres Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
  • Często przed adopcją przeprowadzamy także wizytę przedadopcyjną. Wizyta przedadopcyjna to spotkanie z wolontariuszem, który odwiedzi przyszłe miejsce zamieszkania pupila. Na wizycie muszą być wszyscy członkowie rodziny, którzy wyrażą zgodę na adopcję.
  • Fakt adopcji potwierdza umowa adopcyjna, którą przyszły właściciel zobowiązuje się podpisać.
  • Kontakt poadopcyjny to nic innego jak kontakt z nami utrzymywany po adopcji psa (wysyłamy maile i zdjęcia, dzwonimy, chwalimy się naszym pupilem, a czasami nawet spotykamy).

 


Zanim adoptujesz

Przede wszystkim poczytaj w Internecie/książce o wychowaniu i pielęgnacji konkretnego typu psów. Nasi podopieczni to głównie mieszańce, często noszą jednak w sobie cechy jakiejś rasy. Sprawdź czy będziesz w stanie zapewnić odpowiednią aktywność fizyczną dla psa w typie husky lub teriera, czy odpowiednio zadbasz o sierść kudłacza. Zastanów się, czy chcesz psa spokojnego, czy będziesz uprawiał z nim sporty. Pies to nie tylko wygląd, to przede wszystkim cechy charakteru!

Schroniska i azyle pękają w szwach od psich i kocich nieszczęść, ulice pełne są porzuconych, walczących o przetrwanie w ludzkim świecie zwierząt… Przemyśl swoją decyzję bardzo dokładnie, aby niepotrzebnie nie narobić nadziei psu, dla którego będziesz całym światem. Adopcja bezdomnego zwierzęcia nie jest łatwa, wymaga nie tylko dobrego serca i odwagi, ale w równym stopniu zastanowienia się i pewności. Zatem pierwszym krokiem chcącej przygarnąć zwierzę osoby powinien być szczery rachunek sumienia i odpowiedź na następujące pytania:

  • Czy jestem gotowy wziąć na siebie odpowiedzialność za życie adoptowanego psa/kota? – musimy zdać sobie sprawę, że przyjmowany do naszego domu czworonóg żyje nawet kilkanaście lat i przywiązuje się do nas tak, jak my do niego. Porzucenie jest dla niego, jak dla wszystkich stadnie żyjących zwierząt, tragicznym, silnie stresującym przeżyciem. Dlatego przed adopcją trzeba upewnić się, że każdy członek rodziny godzi się na nowego domownika i liczyć siły na zamiary – okrucieństwem jest odebranie danej skrzywdzonemu, bezdomnemu zwierzęciu nadziei na normalne życie i dom tylko dlatego „że się przeliczyliśmy”!
  • Czy jestem w stanie wypełniać codzienne obowiązki związane z utrzymaniem zwierzęcia? – poza niezaprzeczalną przyjemnością jaką jest obcowanie z najlepszym przyjacielem człowieka, posiadanie zwierzaka to także obowiązki: należy zapewnić mu odpowiednie pożywienie, opiekę weterynaryjną, zadbać o jego higienę (odrobaczanie, szczepienia, zabezpieczenie przed insektami), poświęcić mu swój czas i towarzystwo, odpowiednią porcję ruchu (spacery, zabawy). Ważną sprawą jest możliwość zapewnienia zwierzęciu opieki na czas urlopu. Należy zatem obiektywnie ocenić swój i innych domowników zapał do opieki nad zwierzakiem, a także przeanalizować sprawę od strony finansowej.

 


Szczeniak czy pies dorosły?

Adopcja szczeniaka

Należy pamiętać, że na samym początku maluchowi należy poświęcić naprawdę dużo czasu – ucząc go podstawowych zasad życia w ludzkiej rodzinie, chodząc z nim na niezbędne szczepienia i kontrole do weterynarza, należy także pogodzić się z dość sporym prawdopodobieństwem wystąpienia w domu szkód – to zostanie posiusiane, tamto zjedzone, inne znowu tylko rozszarpane, podrapane, poślinione… Jeśli masz dzieci, to musisz być świadomy, że adoptując szczenię, bierzesz na swoją głowę kolejne dziecko, które również trzeba dobrze wychować. Cierpliwość, przejrzyste zasady i konsekwencja – to słowa kluczowe szczególnie na początku wspólnej drogi, ale też przez całe wspólne życie. Bez tego, ze ślicznego stworzonka może wyrosnąć nam mały tyran, który na każdym kroku będzie chciał wejść nam na głowę i postawić na swoim. I pamiętaj, że każdy słodki i uroczy szczeniaczek wyrośnie kiedyś na dorosłego psa - takiego, jakich mnóstwo w każdym schronisku.

Adopcja dorosłego psa

Wprawdzie dorosłe zwierzęta szybciej uczą się czystości w domu i przystosowują do pewnych panujących w nim zasad, należy pamiętać, jednak że mogą one mieć za sobą wiele złych doświadczeń, mogą w niektórych sytuacjach być lękliwe, bać się konkretnych rzeczy bądź ludzi – dlatego adoptując takie zwierzę należy dowiedzieć się o nim jak najwięcej, bacznie obserwować i pomagać mu w powrocie do normalnego życia prowadząc przemyślaną socjalizację. Szczególnie adopcje dorosłego psa należy przemyśleć gdy mamy lub planujemy mieć dzieci – czworonogi to doskonali towarzysze dzieciństwa, uczą dzieci empatii, odpowiedzialności i wrażliwości, jednak nie każde zwierzę nadaje się do życia w rodzinie z małymi dziećmi. Mimo tych ewentualnych problemów warto adoptować dorosłe psy – mają one mniejsze szanse na kochający dom niż „słodziutkie maluszki”, są bardziej niż one świadome swojej trudnej sytuacji, a więc bardziej cierpią, warto dać im ciepło i miłość wynagradzając ból, smutek i strach, jakiego wcześniej doświadczyły. Wbrew obiegowym opiniom – DOROSŁEGO ZWIERZAKA RÓWNIEŻ MOŻNA WYCHOWAĆ, NAUCZYĆ WIELU RZECZY. Pokocha on nas wcale nie mniej (a może nawet bardziej?) niż szczeniak, który jest z nami „od małego”.

Adopcja psiego seniora

Bez wątpienia zwierzęta porzucone z powodów starości bądź choroby znajdują się w najtrudniejszej sytuacji – nie mają one dużej szansy na znalezienie nowego domu, brak im umiejętności i wytrzymałości pozwalających samodzielnie zdobyć jedzenie, obronić się, znaleźć odpowiednie schronienie, poza tym porzucenie przez wieloletniego ludzkiego towarzysza odczuwają wyjątkowo silnie. Adopcja takiego starszego, nie najpiękniejszego, często schorowanego zwierzaka to piękny gest, który często łączy się z uratowaniem mu życia. Troskliwa opieka może sprawić, że takie zwierzę będzie żyło dłużej, wypięknieje, a jeśli nawet dość szybko odejdzie – zazna pod koniec życia miłości i bezpieczeństwa – czasem najważniejsze są chwile, nie lata. Przed podjęciem takiej decyzji należy upewnić się, że będzie stać nas na ewentualne wizyty u weterynarza i możliwe leczenie.
Z naszych osobistych doświadczeń – to właśnie te poczciwe staruszki okazują się najwierniejszymi i najwspanialszymi przyjaciółmi. Serce rośnie, gdy widzi się jak z dnia na dzień młodnieją pod wpływem miłości i troskliwej opieki.

W każdym przypadku, trzeba pamiętać, że nie ma problemów nie do rozwiązania. W każdym przypadku, trzeba wykazać się cierpliwością, szczególnie przez pierwsze wspólne dni. Pamiętaj, że adoptowany zwierzak raczej nie pokocha Cię od pierwszego wejrzenia – musisz dać mu czas aby Ci zaufał, poczuł się bezpiecznie i komfortowo w Twoim towarzystwie i w nowym miejscu. Warto też cały czas pogłębiać swoją wiedzę na temat wychowania, zdrowia czy żywienia zwierzaka.

 


STERYLIZACJA/KASTRACJA 

Sterylizacja lub kastracja to nieodzowny warunek adopcji. Staramy się, by zwierzęta przekazane do adopcji zawsze były wykastrowane lub wysterylizowane. Czasami jednak nie możemy wykonać zabiegu z różnych względów takich jak np. zbyt młody/stary wiek zwierzęcia lub zły stan zdrowia.

W przypadku adopcji szczenięcia nowy właściciel zawsze zobowiązuje się w umowie adopcyjnej do przeprowadzenia zabiegu sterylizacji/kastracji w odpowiednim terminie i przedstawienia stosownego zaświadczenia od lekarza weterynarii. Jest to warunek konieczny adopcji.

 


Przygotowanie do adopcji

Przed przyjęciem nowego członka rodziny trzeba się solidnie przygotować. Zacznijmy od obroży i adresatki (to taka mała saszetka skórzana, tubka metalowa lub stalowa blaszka, gdzie napisany jest numer telefonu do właściciela w razie gdyby pies się zgubił) oraz smyczy.

Pies musi mieć gdzie spać. Nałóż narzutę na kanapę jeżeli nie lubisz sierści (wszak to członek rodziny, więc dlaczego ma nie korzystać z kanapy). Musimy zakupić posłanie lub przygotować koc bo mimo tego, że psiak będzie mógł spać w łóżku czy na kanapie – pupil powinien mieć swój własny kąt.

Pies musi jeść. Niezależnie od tego czy będziesz gotować psu zakup suchą karmę i naucz psiaka ją jeść. To wygoda, a przede wszystkim sucha karma zawiera wszystkie niezbędne zwierzęciu witaminy i składniki. Jeżeli pies wymaga specjalistycznej karmy musisz taką kupić (jak skomponować jedzenie dla psa z chorą wątrobą czy nerkami?).
Kupując karmę w markecie czy sklepie spójrz na skład tej karmy! Większość karm dostępnych w sklepach zawiera 4 albo 5 % mięsa! A gdzie reszta???
Najlepiej kupić karmę w sklepie zoologicznym, u weterynarza lub renomowanych firmach w Internecie – wychodzi najtaniej a dowożą pod same drzwi!
NIE POLECAMY KARM REKLAMOWANYCH W TELEWIZJI typu PEDIGREE czy CHAPPI. Przed zakupem tych karm zwróć uwagę na skład procentowy mięsa! W tej cenie zamówisz w Internecie karmę dobrej jakości z co najmniej 5 krotnie większą ilością mięsa, czyli białka!

Pies musi mieć w czym jeść. Musimy zakupić miski (do wody oraz do jedzenia).

Pozostałe elementy wyprawki to: odpowiednia szczotka lub grzebień, szampon dla psa, zabawki, gryzaki, smakołyki.

 

Fakty i mity o kastracji

W naszej pracy często spotykamy się ze sprzeciwem dotyczącym zabiegów sterylizacji/kastracji. U podstaw niepokoju przyszłych właścicieli psów najczęściej leżą cztery podstawowe mity.

Mit 1. - Suczka dla zachowania zdrowia musi chociaż raz mieć szczenięta
Ciężko znaleźć uzasadnienie takiego stwierdzenia. Nie istnieją żadne medyczne wskazania do ciąży oraz odchowywania szczeniąt. Macierzyństwo nie wzmacnia suczek, nie uspakaja ich i nie chroni przed żadną z chorób.
Żaden doświadczony lekarz nie będzie namawiał do bezpodstawnego rozrodu. Każda ciąża, poród i kilkutygodniowa opieka nad szczeniętami mocno obciąża organizm. Sunia potrzebuje później kilku tygodni, żeby dość do pełni zdrowia i sił.

Mit 2. - Po sterylizacji/kastracji zmienia się charakter psa, pies głupieje
Czas całkowitej stabilizacji hormonalnej po zabiegu trwa ok. 3 miesięcy (wyciszenie hormonalne zaczyna się już ok. 3 tygodni po operacji). Jedynymi powiązanymi z tym zdarzeniem, zauważalnymi zmianami w zachowaniu psa jest jego mniejsze zainteresowanie płcią przeciwną oraz zmniejszona chęć dominacji i agresji.

Wysterylizowane/wykastrowane psy są też mniej terytorialne i skłonne do ucieczek.
Ani sterylizacja ani kastracja nie obniża poziomu inteligencji psa! Wręcz przeciwnie. Ponieważ psiak stabilny hormonalnie jest mniej zainteresowany przedstawicielami swojego gatunku wzmacnia się jego więź z właścicielem, dzięki czemu opiekun może wyegzekwować od pupila większe posłuszeństwo. Odpowiedzmy sobie na pytanie podstawowe – czy w sytuacji posiadania jednej nerki również głupiejemy? Czy utrata przez kobietę macicy sprawia, że zyskuje ona miano „innej”? Człowiek po stracie jakiegokolwiek narządu nie zmienia się. Tak samo jest ze zwierzętami…

Mit 3. - Pies będzie tył
Tyją nie psy sterylizowane/kastrowane, tylko psy nadmiernie karmione i pozbawione odpowiedniej ilości ruchu. Prawdą jest, że u niektórych psiaków po zabiegu wzmaga się apetyt lub pogarsza metabolizm. Jednak racjonalne żywienie (w przypadku karmy suchej stosowanie karm typu "light" i dawkowanie ich wg zaleceń producenta, a w przypadku samodzielnego gotowania ustalenie z weterynarzem wielkości dziennej porcji żywieniowej) oraz regularne, dostosowane do temperamentu psa, spacery w pełni zapobiegają nadmiernemu przyrostowi wagi pupila.

Mit 4. - " Nie chcę odbierać psu przyjemności"
Uczłowieczenie zwierzęcego aktu płciowego jest całkowicie bezpodstawne. Zwierzęta kierują się WYŁĄCZNIE instynktem. Jeśli ktokolwiek chociaż raz byłeś naocznym świadkiem psiego zapłodnienia, bardzo szybko wycofasz się ze stwierdzenia, że owy akt przynosi tak suczkom, jak i psom jakąkolwiek przyjemność. Zapłodnienie najczęściej jest bardzo bolesnym dla obu stron,  kilkudziesięciominutowym procesem.
Zwierzęta po zakończeniu kopulacji przez kilkanaście minut nawet godzin są ze sobą „sczepione”. Dzieje się tak dlatego, że pochwa suki się kurczy zaciskając w sobie członka. Pies próbuje się wydostać z wnętrza suki. Zwierzęta przybierają wówczas dość specyficzną pozę, stoją do siebie tyłem wciąż sczepione i nie mogą się oddzielić. Członek psa jest wtedy nienaturalnie wygięty – zwierzęta CIERPIĄ skomląc przy tym okropnie.
Po zakończeniu kopulacji suczki mają obolałą, poraniona pochwę, a pieski nawet przez kilka dni opuchnięte, obtarte prącie.
Cały akt i jego skutki nie mają więc nic wspólnego z przyjemnością.
 
ZALETY STERYLIZACJI

Fakt 1. - Sterylizacja zapobiega wielu ciężkim chorobom
U wysterylizowanych suczek prawdopodobieństwo zachorowania na nowotwór sutka, gruczolakoraka oraz inne nowotwory dróg rodnych spada o około 60% (u suczek sterylizowanych przed pierwszą cieczką nawet o 90%).
Sterylizacja jest też zabiegiem o wiele mniej inwazyjnym i obciążającym dla organizmu niż wszelkie zabiegi usuwające nowotwór. Późne wykrycie nowotworu często daje przerzuty do płuc, kości i kończy się bolesną śmiercią zwierzaka.
Sunie po zabiegu są także całkowicie chronione przed ropomaciczem (to bardzo ciężka choroba dotykająca niesterylizowane suczki. Ponieważ jej objawy są nieswoiste bywa zbyt późno diagnozowania co niestety często skutkuje nagłą śmiercią) oraz hormonozależnymi chorobami skóry.

Kastrowane pieski nie zapadają na bardzo trudne w leczeniu nowotwory, jąder oraz prostaty oraz hormonozależne choroby skóry. Wielokrotnie spada też u nich prawdopodobieństwo wystąpienia nowotworów odbytu oraz przepukliny kroczowej. Tak samo jak w przypadku suczek, wszelkie choroby nowotworowe mają zazwyczaj bardzo ciężki i źle rokujący przebieg. Szanse na przeżycie psiaka z późno wykrytym nowotworem są bardzo niskie.

Fakt 2. - Sterylizacja eliminuje ciążę urojoną
Sterylizacja eliminuje także ciążę urojoną, która jest bardzo ciężkim przeżyciem tak fizycznym (laktacja, zapalenie sutków) jak i psychicznym dla suczek i ich właścicieli.

Fakt 3. - Sterylizacja/kastracja nie boli
Zabieg sterylizacji trwa ok. 40 minut. Po operacji zalecana jest ochrona szwów przed lizaniem (można zaopatrzyć się w specjalny fartuszek, który uniemożliwi suni "grzebanie" przy rance pooperacyjnej). Przez 4 dni sunia dostaje delikatny środek przeciwbólowy oraz dwa razy (2 i 4 doba) antybiotyk. Po 10 dniach od zabiegu zostają zdjęte szwy, a sunia nie odczuwa już żadnych dolegliwości ani niedogodności związanych z przebyta operacją.

Kastracja to łatwy i małoinwazyjny zabieg chirurgiczny, trwający ok. 20 minut. Po zabiegu trzeba uniemożliwić pieskowi lizanie szwów, zakładając specjalny kołnierz ochronny. Przez 3 dni piesek dostaje również delikatne środki przeciwbólowe. Dziesięć dni po operacji zostają zdjęte szwy i psiak wraca do pełnej formy.

Fakt 4. - Sterylizacja/kastracja ogranicza ucieczki psów
U psów po zabiegu kastracji zmniejsza się też (lub zostaje całkowicie wyeliminowana) tendencja do ucieczek. Wykastrowane samce pozbawione zostają popędu płciowego, a właśnie pogoń za sunią w okresie cieczki to najczęstsza przyczyna ucieczek. Ponieważ wykastrowany pies przestaje być terytorialnym przeciwnikiem dla innych samców zmniejsza się także prawdopodobieństwo agresji, a co za tym idzie pogryzień przez inne psy.

KOSZTY

Koszt sterylizacji/kastracji ponosisz tylko raz. Jest on o kilkaset do kilku tysięcy złotych mniejszy niż koszt leczenia wszelkich chorób związanych z brakiem wykonania zabiegu w odpowiednim czasie.


Komercyjne ceny kastracji i sterylizacji w Pabianicach oscylują w granicach:

Kastracja:

  • małe pieski do 10 kg - ok. 100 zł
  • średnie pieski 10 kg do 20 kg - ok. 150 zł
  • duże psy 20 kg i więcej - ok. 200 zł

Sterylizacja:

  • małe suczki do 10 kg - ok. 200 zł
  • średnie suczki 10 kg do 20 kg - ok. 300 zł
  • duże suki 20 kg i więcej - ok. 400 zł

W marcu każdego roku przeprowadzana jest także akcja tańszej sterylizacji oraz kastracji. W tym okresie lecznice weterynaryjne, które biorą udział w akcji zmniejszają ceny zabiegów o ok 50%.  Wykaz lecznic uczestniczących w programie dostępny jest na stronie www.akcjasterylizacja.pl

NAJLEPSZY WIEK PSA DO PRZEPROWADZENIA STERYLIZACJI/KASTRACJI:

  • suczki w wieku 8-9 miesięcy (tuż przed pierwszą cieczką) lub trzy tygodnie po ukończeniu pierwszej cieczki
  • psy docelowo małe - po ukończeniu 9 miesięcy życia
  • psy docelowo średnie - po ukończeniu 12 miesięcy życia
  • psy docelowo duże - po ukończeniu 15 miesięcy życia

Poza ewidentnymi zdrowotnymi korzyściami jakie zyskuje wykastrowany psiak czy wysterylizowana sunia, dla nas - ludzi zajmujących się bezdomnymi psami - istnieje jeszcze jeden bardzo ważny aspekt. Sterylizacja i kastracja, a co za tym idzie racjonalny, kontrolowany rozród to jedyna droga do ograniczenia bezdomności zwierząt.

Obecnie w polskich schroniskach przebywa kilkaset tysięcy (być może i więcej) bezpańskich, niechcianych zwierząt. Prawdopodobnie drugie tyle z nich włóczy się po ulicach, każdego dnia walcząc o przetrwanie. Nowonarodzone szczenięta, których matkami często są "niedopilnowane" suczki zabierają szanse na dom tym, które już są na świecie. Wiele z nich również dołącza do rzeszy tych biednych i niechcianych, kończąc życie w schroniskowym, betonowym boksie.

Apelujemy więc do właścicieli o  poddawanie ich pupili zabiegowi kastracji i sterylizacji. Uchroni to Wasze zwierzęta przed wieloma zagrożeniami, a mądre podejście do rozmnażania pozwoli skutecznie zmniejszać ból bezdomnego istnienia. Kastrując i sterylizując nasze psy przedłużamy ich życie oraz podnosimy jego komfort.

Co zrobić, gdy zaginął pies lub kot

Niezbędnym przedmiotem, z którym pies nie powinien się rozstawać jest ADRESATKA! Adresatka to mała zakręcana tubka lub przywieszka, gdzie w środku jest karteczka z naszym numerem telefonu. Można też wygrawerować metalowy medalik w sklepie zoologicznym albo po prostu napisać numer telefonu na obroży. PIES MUSI BYĆ OZNAKOWANY W WIDOCZNY SPOSÓB.

Dodatkowym elementem ułatwiającym odnalezienie psa jest mikrochip wszczepiany przez weterynarza pod skórę psa. Zabieg jest bezbolesny, a dzięki niemu dane właściciela zostają wprowadzone do ogólnopolskiej bazy. w przypadku, gdy zaginiony pies trafi do schroniska lub weterynarza - dane z chipa zostaną odczytane.

Co w sytuacji, gdy pies zaginął?

  1. Powiadom wszystkie okoliczne schroniska i przytuliska - zadzwoń i wyślij maila ze zdjęciem i znakami szczególnymi,  zostaw swój nr telefonu. Dowiaduj się co kilka dni w schroniskach, czy Twój pies nie został przywieziony. Najlepiej udaj się tam osobiście i sprawdź.
  2. Poproś o pomoc przyjaciół, rodzinę, sąsiadów - szukajcie po okolicy psa, wołajcie po imieniu, pytajcie okolicznych mieszkańców. Pamiętaj, że pies może przemieścić się nawet o 10 km w ciągu kilku godzin.
  3. Plakaty/ulotki - przygotuj plakat informujący o zaginięciu psa. Na plakacie powinno znajdować się aktualne zdjęcie wraz z opisem psa. Jeśli to możliwe, wyznacz nagrodę za znalezienie pupila. Koniecznie podaj swój numer telefonu i bądź w gotowości. Wydrukuj bądź skseruj jak największą liczbę plakatów - tak, by jak najwięcej osób dowiedziało się o zaginionym psie. Być może będzie wśród nich osoba, która pomoże Ci zidentyfikować miejsce pobytu psa. Plakaty i ulotki rozwieszaj w miejscach do tego przeznaczonych, na slupach, ulotki wkładaj za wycieraczki aut. Odnajdź miejsca, gdzie „psiarze” chodzą na spacery – to Twoi sprzymierzeńcy! Rozdaj im ulotki, poinformuj i poproś o przekazywanie dalej. Plakaty są szybko niszczone, więc odwiedzaj codziennie miejsca i zamieszczaj kolejne plakaty. PAMIĘTAJ! Gdy pies się odnajdzie pozrywaj wszystkie plakaty i usuń ulotki.
  4. Zgłoś zaginięcie psa na portalach ogłoszeniowych (www.zaginionepsy.pl, www.zaginionepsy.waw.pl, www.gumtree.pl, www.tablica.pl, www.morusek.pl i inne). Zgłoś to również na stronach schronisk oraz portalach społecznościowych takich jak Facebook, Nasza-Klasa, Goldenline itp. 
  5. Zadzwoń do Urzędu Miasta (Gminy), Straży Miejskiej, odnajdź hyclii zdobądź informacje o odłowionych psach z danego terenu.
  6. Uzyskaj informacje od firmy sprzątającej zwłoki zwierząt z ulicy.
  7. Przeglądaj ogłoszenia internetowe Możliwe, że Twój pies został ukradziony. Możliwe również, że zgubił adresatkę, a osoby, które go znalazły nie mają możliwości odczytania chipa.
  8. Udaj się na okoliczne giełdy/bazary - jeśli Twój pies został skradziony, być może złodziej będzie próbował go sprzedać.
  9. Nie rezygnuj. Psy znajdują się nawet po kilku tygodniach, a czasami i po kilku latach!

 

Potencjalne miejsca (nie wszystkie), w których można szukać swoich zaginionych psów i kotów. (klik)

2018  Fundacja Kunedl Bury   | design by: infomaniak.net